5 Nisan 2012 Perşembe

Odasına girdim. Kahvesinden bir yudum aldı. Okuduğu kitaptan başını kaldırıp bana baktı. Pardon, beni süzdü.

- Evet?
- Zamanınız varsa anlatacaklarım var.
- Zamanım yoksa?
- Dinletecekleriniz olmalı.
- Kimsin sen?

Durdum. Cevap vermedim.

-Otur.

Kolay bir emir.

-Anlat.

İşte zor olanı bu.

----------
Sonra uyanıyorum. Okula gidiyorum. İki gündür aynı rüyayı görüyorum ve aynı yerde kesiliyor. Sonra annemin hasta olduğu haberini aldığım ve kendiimi deli gömleği içinde başka birinin gözünden gördüğüm rüyayı görüyorum.

Hiç yorum yok:

Yorum Gönder

Yazdık da ne oldu?!

İzleyiciler